Bij Oma

Mijn overgrootoma Tiny is 89 jaar oud en mijn Koningin. Samen met mijn overgrootopa heeft ze jarenlang op mij gepast. Niets was te gek en ze zong steevast “Bij oma mag alles, wat moeder vaak verbiedt”. En toen kreeg mijn opa een hersenbloeding. Na hem een tijd lang (te) intensief verzorgd te hebben, kwam zijn dood als een klap. Hij was de liefde van haar leven, de man met wie ze wel honderd had willen worden, maar zonder hem wil ze eigenlijk niet meer. Toch gaat ze door. Ze sleept zichzelf een paar keer per week naar de bingo, met de bus of Teletax, en probeert er wat van te maken. Maar ook oma wordt ouder en hoewel haar lichaam haar nog lang niet in de steek laat, wordt het in haar bovenkamer toch steeds wat lastiger. Het is soms best zielig om te zien hoe mijn oma worstelt met zichzelf, maar we kunnen er ook wel om lachen. 

Mijn oma is een onwijs sterke vrouw. Op een drafje door de stad met haar boodschappentrolley en met gestifte lippen en gelakte nagels fanatiek bij de bingo. Ik ben zo ongelofelijk blij met haar en trots op haar, dat ik regelmatig wat zal schrijven over mijn bezoekjes aan oma (veel te weinig) en de dingen die ze zegt en doet. Omdat ik haar het liefst voor altijd bij me zou willen houden, en omdat ik haar later zo goed mogelijk wil herinneren. Mijn oma, mijn Koningin, voor altijd!

“Hoi Oma,” brul ik door de telefoon. “Britt, ben jij dat?” vraagt ze aarzelend. Ik bevestig een paar decibel harder dan ik normaal zou doen dat ik het echt ben en vraag of ik binnenkort eens kan langskomen. Ik weet het, bij de meeste opa’s en oma’s ga je gewoon langs en springen ze bijna een gat in de lucht omdat (achter-)kleinkinderen normaal niet zo vaak van zich laten horen of zien, maar mijn oma is constant de hort op en heeft het erg druk met de plaatselijke bingo of haar eindeloze zoektocht naar een broek die wel mooi valt. “Nou, oma heeft het wel druk hoor. Ik bel van de week wel, is dat goed?” antwoordt mijn Koningin. Haar gebruikelijke antwoord en ik laat me zoals gewoonlijk afschepen. “Is goed hoor oma! Dikke kus!”
My Queen Lees verder

Advertenties

Wat zou jij meenemen?

Af en toe heb ik rare dromen waar ik niet uitkom. Ik hoor mijn wekker, zet hem uit maar wakker worden lukt niet. Ik zit “vast” en als ik wakker word ben ik bezweet en helemaal in de war.

Dat had ik vanochtend weer. Ik had mijn wekker om half elf gezet maar een uur later kroop ik pas langzaam uit mijn slaap. De droom had zo echt geleken, maar als ik hem moet beschrijven klinkt het denk ik heel vaag. Het komt erop neer dat iemand had besloten huizen af te branden op een bepaald tijdstip. We hadden maar heel even de tijd om het huis leeg te halen, en ik woonde bij mijn ouders. Ik wilde steeds meer meenemen, ook spullen van hen, ook al waren zij ook gewoon thuis. Toen het vuur al in de tuin te zien was ging ik maar door en door. Uiteindelijk ging ik naar een andere kamer en kwam ik in een groot tehuis uit, waar oude mensen en hun verzorgers besloten niet te vluchten. Een beetje zoals de scene in Titanic waar de muzikanten blijven spelen, de moeder haar kindjes nog eens voorleest en toedekt en het oude echtpaar lepeltje lepeltje in bed gaat liggen. Zij ondergaan het lot met opgeheven hoofd.

Zoals ik al zei raak ik altijd in de war van zo’n droom en blijf ik er aan denken. Want wat als…?

Lees verder

Schrijfsel: Forever 21

Als blogger houd ik natuurlijk van schrijven. Af en toe zal ik een column plaatsen en vandaag deel ik een verhaaltje dat ik twee jaar geleden schreef over 21 zijn en blijven. De foto maakte ik een paar minuten voordat ik 21 werd. 

Foto op 19-08-2012 om 22.43 #5

Jarenlang keek ik uit naar de magische leeftijd van 21. Het klonk zo volwassen en toch nog jong en onbezorgd. Ik moet zeggen, dit jaar was ik 21 en het was niet veel spannender dan mijn andere levensjaren. Maar nu het bijna voorbij is krijg ik toch een beetje de bibbers. Nog een paar weken en dan word ik 22. Twee-en-twintig! Het klinkt al oud. In mijn hoofd zit ik in een twilight-zone, waar ik te jong ben om me bezig te houden met mannen maar te oud om jongens te daten.
Lees verder

Schrijfsel: Haast

Als blogger houd ik natuurlijk van schrijven. Af en toe zal ik een column plaatsen en vandaag deel ik een verhaaltje dat ik twee jaar geleden schreef over volwassen worden en vriendinnen van de basisschool. 

Haast
Je zal ze nooit vergeten. De meiden uit ‘jouw groepje’ waarmee je de kleuterklas doorliep. Waarmee je je eerste roddels uitwisselde en ruzie maakte over de naam van je Baby Born. Waarmee een handdruk en een simpele ‘Vrienden?’ ruzies oploste en waar je kettinkjes mee kocht die lieten zien dat jullie voor altijd beste vriendinnen zouden blijven. Het was allemaal zo simpel.
386244_322840107743605_1916543338_n

Lees verder