Bij Oma

Mijn overgrootoma (89) is een onwijs sterke vrouw. Op een drafje door de stad met haar boodschappentrolley en met gestifte lippen en gelakte nagels fanatiek bij de bingo. Ik ben zo ongelofelijk blij met haar en trots op haar, dat ik regelmatig wat zal schrijven over mijn bezoekjes aan oma en de dingen die ze zegt en doet. Omdat ik haar het liefst voor altijd bij me zou willen houden, en omdat ik haar later zo goed mogelijk wil herinneren. Mijn oma, mijn Koningin, voor altijd!

Het is pas een week geleden, maar toch mocht ik weer langskomen bij oma. Het is vakantie dus is er minder bingo en heeft ze meer tijd. Als we aan onze gebakjes zitten laat oma vallen dat ze eigenlijk wel even naar de markt had gewild, maar dat niet aandurfde omdat ze zich ’s ochtends vaak niet lekker voelt. Ik opper om alsnog even samen te gaan. Ze wil wel, maar ook weer niet. Gelukkig laat ze zich overhalen. Ik sta in mijn kloffie toe te kijken hoe ze haar lippen stift en ondanks het leeftijdsverschil is het duidelijk dat oma beter haar best heeft gedaan dan ik. Eén nul voor oma, maar ik loop graag met haar te pronken en ben al lang blij dat ze meegaat.
Oma TinyBij de bushalte slaat de twijfel al weer toe maar ik blijf herhalen dat we gewoon eventjes voor de gezelligheid gaan. Ze houdt mijn hand vast, knijpt hem soms bijna fijn en humt zachtjes in zichzelf. Dat heeft ze niet door en ze vindt het een vreselijke gewoonte. Eén die haar moeder en zus ook hadden, maar stiekem vindt ik het wel schattig. Als ze er naar vraagt zeg ik dat ze doodstil is geweest en met dat antwoord is ze meer dan tevreden.

Eenmaal bij de markt aangekomen staat er precies één kraam met kleding voor de doelgroep waar oma onder valt. Ik heb de verhalen van haar dochter en diens dochter – mijn moeder – al zo vaak gehoord, en de boodschap is altijd hetzelfde: Shoppen met oma is een hel. Ze vindt niets mooi genoeg, overal is wel iets mis mee, en wat ze zoekt is nergens te vinden. Als ikzelf tussen de rekken kijk zie ik nou ook niet bepaald leuke dingen hangen, maar oma blijft de rekken steeds opnieuw doorspitten. Na een half uur sleur ik haar eindelijk weg bij de kraam, naar een goede dameswinkel toe.

Maar ook in de winkels kan ze niets vinden. Ze wil een hip truitje en bij elk shirt dat ze ziet gaan haar mondhoeken een beetje meer hangen. Bij winkel twee is het raak: ik vindt een shirtje waar ze niets op aan te merken heeft. “Nee, dit is toch niet wat oma zoekt hoor” zegt ze nog. Maar ik kan die hopeloze blik in haar ogen niet langer verdragen en zeg dat ze dat shirt maar op mijn verjaardag aan moet doen. Hij staat prachtig! Zo, heeft ze toch nog iets gevonden. Opeens komt daar de verkoopster weer aan met een aantal shirts. Ik baal, want ik weet nu al dat oma het niets zal vinden en weet ook dat het haar pijn doet om steeds weer iets in de spiegel te zien dat haar niet aanstaat. Ze blijft dapper passen maar ze wordt steeds zenuwachtiger en ik vind het vervelend dat de verkoopster dat niet merkt en maar blijft opdraven met nieuwe shirts. Ze bedoelt het goed, maar voor oma is het mooi geweest. Hand in hand lopen we de winkel uit, terug naar de bus, het tasje met haar nieuwe shirt stevig in haar hand geklemd.

“Ik ben zo’n besluiteloos mens tegenwoordig. Ik weet niet wat er met me aan de hand is. Dat is toch achterlijk?!” zegt oma. En dat is het zielige. Oma weet dat het onzin is en dat de winkels volhangen met leuke dingen. Ze weet dat het aan haar ligt en niet aan het aanbod. En ze weet ook dat het voor anderen vervelend kan zijn om met haar te shoppen, want na drie uur broeken passen en dat een paar keer in een week heeft haar dochter het ook wel even gehad. Maar gedachten kun je nu eenmaal niet dwingen en ze kan er simpelweg niets aan doen. Dat zeg ik ook tegen haar en ze begint te lachen. “Dat is waar kind”, antwoordt ze.

Na het shoppen eet ik nog een boterham bij haar. Ze heeft me die dag wel vier keer gezegd hoe fijn ze het vindt dat ik er ben, iets wat ik eigenlijk al heel lang niet gehoord heb. Ze ontspant nauwelijks en zit vaak stevig in haar handen te wrijven. Ik wou dat ik haar kon helpen, ik wou dat ik haar kon laten ontspannen en die vervelende gedachten uit haar hoofd kon halen. Maar ik weet ook dat ze dan toch weer iets nieuws vindt. Eerst was het haar gezondheid waar ze zich druk om maakte, nu is het haar garderobe.

Ik besluit wat vaker met haar de hort op te gaan. Want al wil ze duizend schoenen passen, dan zal ik duizend keer door mijn knieën gaan om haar voet in het muiltje te laten glijden. Ze is misschien geen Disney prinses, maar mijn koningin blijft ze voor altijd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s