Bij Oma

Mijn overgrootoma Tiny is 89 jaar oud en mijn Koningin. Samen met mijn overgrootopa heeft ze jarenlang op mij gepast. Niets was te gek en ze zong steevast “Bij oma mag alles, wat moeder vaak verbiedt”. En toen kreeg mijn opa een hersenbloeding. Na hem een tijd lang (te) intensief verzorgd te hebben, kwam zijn dood als een klap. Hij was de liefde van haar leven, de man met wie ze wel honderd had willen worden, maar zonder hem wil ze eigenlijk niet meer. Toch gaat ze door. Ze sleept zichzelf een paar keer per week naar de bingo, met de bus of Teletax, en probeert er wat van te maken. Maar ook oma wordt ouder en hoewel haar lichaam haar nog lang niet in de steek laat, wordt het in haar bovenkamer toch steeds wat lastiger. Het is soms best zielig om te zien hoe mijn oma worstelt met zichzelf, maar we kunnen er ook wel om lachen. 

Mijn oma is een onwijs sterke vrouw. Op een drafje door de stad met haar boodschappentrolley en met gestifte lippen en gelakte nagels fanatiek bij de bingo. Ik ben zo ongelofelijk blij met haar en trots op haar, dat ik regelmatig wat zal schrijven over mijn bezoekjes aan oma (veel te weinig) en de dingen die ze zegt en doet. Omdat ik haar het liefst voor altijd bij me zou willen houden, en omdat ik haar later zo goed mogelijk wil herinneren. Mijn oma, mijn Koningin, voor altijd!

“Hoi Oma,” brul ik door de telefoon. “Britt, ben jij dat?” vraagt ze aarzelend. Ik bevestig een paar decibel harder dan ik normaal zou doen dat ik het echt ben en vraag of ik binnenkort eens kan langskomen. Ik weet het, bij de meeste opa’s en oma’s ga je gewoon langs en springen ze bijna een gat in de lucht omdat (achter-)kleinkinderen normaal niet zo vaak van zich laten horen of zien, maar mijn oma is constant de hort op en heeft het erg druk met de plaatselijke bingo of haar eindeloze zoektocht naar een broek die wel mooi valt. “Nou, oma heeft het wel druk hoor. Ik bel van de week wel, is dat goed?” antwoordt mijn Koningin. Haar gebruikelijke antwoord en ik laat me zoals gewoonlijk afschepen. “Is goed hoor oma! Dikke kus!”
My QueenNog geen tien minuten later heb ik een oproep gemist en een voicemail met precies dezelfde, aarzelende vraag die ze eerder ook al stelde. Dat ik op mijn voicemail uitgebreid vertel dat ik er even niet ben en hoe je me ook kunt bereiken was blijkbaar niet duidelijk genoeg voor haar en ik bel haar terug. Ik blijk morgen wel langs te mogen komen voordat ze naar de bingo gaat en we spreken af dat ik haar daarna met mijn pa z’n auto naar de bingo zal brengen.

De volgende dag zorg ik dat ik om 11 uur bij mijn ouders ben om de auto op te halen. Shit, pa is weg en is per ongeluk expres zijn telefoon vergeten. Ik bel oma op dat het iets later wordt, maar ze verstaat er niets van. Gelukkig is oma Anneke, haar dochter, op visite en wordt de boodschap doorgegeven. “Oma zegt laat maar, kom volgende week maar” zegt oma Anneke. Typisch weer oma Tiny. Ze raakt zo snel in paniek dat ze hier al door gaat stressen. Maar ik laat me niet zo snel uit de weg maaien. “Nou dat dacht ik niet. Nu mag ik eindelijk komen en zit ik aangekleed en wel bij papa en mama te wachten op die stomme auto, nu zal ik komen ook!” antwoord ik. Net als ik heb besloten op de scooter naar oma te gaan komt mijn pa aanrijden. Ik geef hem een kus, gris de sleutels van het rek en race met beschaafde snelheid naar mijn oma. Als oma’s stress met de minuut groeit moet ik de resterende tijd zien te beperken. Toch nog maar een sigaretje voordat ik naar binnen ga. Ze weet niet dat ik rook, dus dat doe ik niet bij haar. Ik minder stress, zij minder stress. Win-win!

Oma maakt koffie en zegt terloops “Vandaag is opa zijn verjaardag!”. Kut. 14 juli. Ik voel me schuldig. Ik had even geen geld voor bloemen, dus had twee perziken voor oma meegenomen. Twee fucking perziken terwijl mijn opa jarig zou zijn geweest. Dit moet wel een lastige dag voor haar zijn en ik vraag opgelaten of we een liedje voor opa zullen zingen. Dat hoeft niet, maar ik geef toch een kus op zijn foto. Oma zit in zichzelf te hummen, ik kan me vaag herinneren dat haar moeder en zus dat ook deden, maar misschien beeld ik me dat gewoon in. Haar handen blijft ze tegen elkaar aanwrijven, en ze vertelt dat ze probeert aan te komen. Ach, mijn lieve oude oma. Zo alleen in haar eigen wereld op een stoel. Ik vertel haar over mijn leven en zij luistert met een glimlach. Als ik begin over mijn nieuwe konijn is ze duidelijk: “Weg met dat beest joh! Krijg je spijt van!”

Om half twee hebben we gegeten en gedronken. Oma heeft nog thee gezet en ik lig net als vroeger opgekruld op de bank, zij op haar troon. “Zal ik je ook ophalen?” vraag ik. Na lang twijfelen vindt ze het goed, maar ze voelt zich er niet fijn bij. Ik leg haar uit dat ik vakantie heb en dat het geen probleem is, maar ze is nog niet overtuigd. “Vroeger haalde jullie me twee keer per dag uit school oma, nu is het mijn beurt” zeg ik. Ze grist wat lippenstiftjes uit haar tas, checkt de spiegel nog eens, vraagt of haar jas leuk staat en daar gaan we. Mijn oma kust me en stapt deftig uit. Ik zie de mensen kijken wie haar heeft afgezet. Waarschijnlijk zegt ze heel trots “Mijn achterkleindochter!” Ik zwaai nog een extra keer en glimlach. Nu ben ik degene die haar naar het speelplein brengt.

Advertenties

Een gedachte over “Bij Oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s