Een Jaar High School in Amerika: Our Home

Elke week vertel ik over mijn jaar high school in Amerika. Verleden keer schreef ik over mijn eerste schooldagen. Vandaag vertel ik over het huis, dat heel groot, maar ook heel vies was, en hoe ik daaraan enigszins wist te wennen.
(p.s. De foto’s zijn wat vaag, het zijn namelijk foto’s van foto’s omdat ik deze niet meer digitaal heb en ze al ingeplakt waren)

Home is where the heart is, zeggen ze. En dat is ook wel waar, maar de eerste dagen in Florida had ik totaal niet het gevoel alsof mijn hart ook maar enigszins een sprongetje maakte bij de aanblik van mijn nieuwe thuis. Want het was er echt ontzeeeettend vies! En dat is het nu waarschijnlijk nog.

Via de mail had ik een beschrijving gekregen van het huis van Sandy. Een mooi groot, modern huis, mét zwembad. Ik was natuurlijk door het dolle heen. Eenmaal bij Sandy thuis was er geen woord van gelogen: Vier slaapkamers, een gigantische hal met eetkamertafel, grote keuken, grote woonkamer met nóg een eetkamertafel, zwembad, twee badkamers, een grote garage en op de oprit plek voor maar liefst twee grote Amerikaanse bakken. Alles was groot en ik had in feite niets te klagen.

Foto 05-06-15 09 36 20

Via diezelfde mail had ik ook te horen gekregen dat Sandy geen huisdieren had, maar gelukkig had ze me aan de telefoon al voorbereid op de vijf kleine keffertjes die zij als haar kinderen behandelde. Lucy, Furby, Zoë, Tippy en Sophie stonden al luid blaffend bij de deur toen ik mijn eerste entré maakte in het huis dat van buiten zo mooi leek. Maar binnen? Daar waren de honden duidelijk de baas en dat was te ruiken én te zien. De amoniaklucht sloeg op mijn keel en ’s avonds belde ik mijn moeder huilend op omdat er zelfs vlekken op mijn dekbed zaten. Ik was terecht gekomen in het huis van een viespeuk.

Thuis in Nederland zat mijn echte moeder, die vroeger voordat ze naar haar werk ging élke dag stofzuigde en dweilde. Mijn mams houdt van netjes en, ook al ben ik zelf best slordig, ik was dat onbewust toch heel erg gaan waarderen. Daar kwam ik helemaal achter toen bleek dat in mijn nieuwe huis de honden twee keer per dag naar buiten gingen, en ze de rest van de dag hun behoeften in huis deden. Ik vertelde je al eerder over de drol die ik op een ochtend voor mijn deur vond, en ik kan je verzekeren dat dat niet bij één keer is gebleven.

Foto 05-06-15 09 36 43

Ik begon maar met het uitlaten van de honden. Dat lukte aardig en ze deden veel minder in huis. Sandy haar tactiek om een smerig huis enigszins bewoonbaar te maken was als volgt: als ze hadden gepoept bukte ze zich in haar te korte nachtjapon voorover, pakte ze met een papiertje de drol op en gooide ze het pakketje in de vuilnisbak die in een kast stond. Die kast stonk natuurlijk, en dat was precies de voorraadkast. De eerste keer dat Sandy haar kunstje opvoerde keek ik recht in haar flamoes. Vanaf dat moment besloot ik simpelweg niet meer te kijken.

Maar het bleef natuurlijk niet bij poep. Die beesten pisten ook alles onder. Soms op de bank, die eigenlijk gewoon een spons van zeik was, en waar een smoezelig kleedje de vele vlekken moest verhullen. Soms in hun manden, die nog nooit waren gewassen. En meestal op de vloer, het liefst in de hal, waar de pis tussen de voegen van de tegels bleef kleven. Sandy had altijd een grote emmer met dweil staan, waarvan ze het water eens in de zoveel tijd verschoonde. Dat water was natuurlijk pikzwart en steeds weer werd dezelfde dweil met hetzelfde pissopje over de tegels gehaald als Sophie of één van haar kameraden weer eens haar een plasje had gedaan.

Foto 05-06-15 09 36 51

Op een gegeven moment was het genoeg. Vrienden van mijn ouders waren langgeweest en terwijl ik ze vol trots (ik was toen al redelijk gewend aan de situatie) mijn huis liet zien, dachten zij alleen maar hoe ze aan mijn ouders moesten uitleggen onder welke omstandigheden ik leefde. Mijn ouders zouden in januari voor het eerst langskomen en door de verhalen waren ze toch niet zo enthousiast om bij ons thuis te verblijven. Maar Sandy wilde niets van een hotel weten, en stond erop dat ze toch bleven logeren in de kamer van Craig. Craig was het neefje van Sandy. Hij was vrachtwagenchauffeur en bijna nooit thuis, dus mijn ouders konden wel in zijn kamer. Zo gezegd, zo gedaan, maar niet voordat ik het huis redelijk had opgeknapt.

Het was een onbegonnen werk. Stel je voor: alle kasten en kamers in het huis waren volgepropt met rotzooi (Sandy kocht altijd voorraden eten, kadootjes, handdoeken of wat er dan ook op dat moment zo goedkoop was dat ze het echt niet kon laten liggen) en alles stonk. Ik wist eigenlijk niet goed waar ik beginnen moest, maar uiteindelijk heb ik echt het hele huis een beurt gegeven. Ik vond brieven van een vorige exchange student van Sandy, die zij had verstopt zodat Sandy ooit wel moest opruimen als ze die wilde vinden. De voorraadkast stond vol met potjes eten, die ik sorteerde op datum. Drie volle vuilniszakken met ingeblikt voedsel gingen de prullenbak in, met als hoogtepunt een blikje dat in mijn geboortejaar al over de datum was. Sandy was beteuterd, maar liet me mijn gang gaan. Ik zal je niet meenemen op de uitgebreide schoonmaakexpeditie die ik gehouden heb, maar man, wat was het een werk. Toen mijn ouders eenmaal bij ons waren heeft mijn moeder trouwens meer dan eens de vloer opnieuw gedweild, maar de penetrante lucht was niet meer uit het huis te krijgen.

Mijn eigen kamer en badkamer maakte ik elke zaterdag uitgebreid schoon en dat was eigenlijk ook wel mijn heiligdom. Ik had leren leven in een vies huis. Tuurlijk ruimde ik mijn rotzooi op, maar nadat ik alles in huis één keer had uitgezocht, afgestoft, schoongemaakt en netjes had gezet, besloot ik de boel de boel te laten en dat er niet tegen Sandy op te boksen viel. De rest van het jaar bleef het huis redelijk netjes, maar nooit helemaal schoon.

Foto 05-06-15 09 36 55

Ik denk dat het beeld dat je van mijn huis hebt nu wel enigszins compleet is. Ik zou nog uren kunnen doorvertellen over de precieze rotzooi in het huis, want het was gewoon oprecht indrukwekkend dat iemand dit voor elkaar had gekregen in een paar jaar tijd, maar dit stukje wordt erg lang en ik wil niemand vermoeien. Toch nog één ding: de slaapkamer van Sandy. Alle vijf haar “babies” sliepen bij haar in bed. Sandy had een hele grote slaapkamer, met daaraan vast een soort halletje met aan weerszijde inloopkasten, en daarachter lag haar grote badkamer. In de badkamer lagen natuurlijk tegels, maar in de rest van haar kamer lag tapijt. En dat tapijt zou nooit meer wit worden. De beesten pisten en poepten overal en die kamer stonk echt ontzettend. Haar bed waarschijnlijk ook.

Sandy was een lieve, eigenzinnige vrouw, die erg eenzaam was. Haar honden betekenden alles voor haar, en mochten ook alles. Omdat Sandy zo dik was zat ze het liefst op de bank, en het maakte haar niet uit dat de beesten alles in huis deden, omdat ze het met alle liefde opruimde, of liet opzuigen door de bank of het tapijt. Eigenlijk dus heel erg zielig.

Foto 05-06-15 09 37 07

Geloof me, je went echt aan de omstandigheden. Ik leerde vanzelf om me niet te veel van de viezigheid aan te trekken en zorgde er voor dat mijn eigen kamer perfect in orde was voor als er iemand langs zou komen. Mijn leven in puin van tv, maar dan een jaar lang in het echt. En zo zie je maar weer; een groot huis is ook niet alles!

Lees ook de andere stukjes over mijn jaar in Amerika:
Deel 1: The decision
Deel 2: The host family 
Deel 3: Goodbye
Deel 4: The arrival
Deel 5: First days
Deel 6: Poop, ants and lizards
Deel 7: Birthday Girl!
Deel 8: Drama Drama Drama
Deel 9: First School Days

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s