Daar ben ik weer!

Zo! Daar ben ik weer, terug van weggeweest! De afgelopen weken kon ik het bloggen er simpelweg even niet bijhebben. Ik vond het jammer, mistte het ontzettend, maar wilde me echt focussen op mijn scriptie en Tim helpen met zijn tentamenweek. Maar ik ben er doorheen gekomen! Zojuist heb ik de verbeterde versie van mijn scriptie (en tevens laatste kans om mijn pre-master jaar succesvol af te sluiten) geüpload en ik verwacht morgen al te horen of ik door mag stromen naar de master, want mijn begeleider is ontzettend snel met cijfers. Duimen maar!

Met het inleveren van mijn scriptie is voor mij ook de vakantie begonnen. Ik heb dit jaar al mijn vakken in één keer gehaald, een prestatie waar ik ontzettend trots op ben omdat ik dat nooit had durven dromen. Ik heb niet eerder mogen ervaren hoe fijn het is om geen herkansingen te hebben, en zeker nu ik mijn scriptie nog aan moest passen was het heel fijn dat ik mijn hoofd niet hoefde te breken over moeilijke statistiek opgaven of sociologische kwesties uit het verleden.

Wat nu? Nou, vervelen zal ik me niet! Vanmiddag ga ik met Tim een Rotterdampas halen zodat we deze zomer veel leuke dingen met korting kunnen doen. Met een Rotterdampas mag je ook een aantal keer gratis naar de bioscoop, dus vanmiddag gaan we meteen naar Jurassic World. Vanavond komt er een vriend op visite en morgen ga ik lekker een nieuwsbrief typen voor mijn oude stagebedrijf. En dan staat mijn toneelvoorstelling al voor de deur! Ik zit bij toneelvereniging Varia en dit weekend spelen wij het stuk ‘Verrot’ waar we maanden voor geoefend hebben. Ik heb een prominente rol in dit stuk en kijk er ontzettend naar uit voor het publiek te mogen spelen. Morgen zal ik wat meer over de voorstelling vertellen.

Ik houd het even kort, want ik heb nog niet door de kamer gedanst en dat moet natuurlijk wel na het uploaden van mijn scriptie. Ondanks dat ik het bloggen aan de kant had geschoven, heb ik wel mijn Instagram account bijgehouden. Ik pak mijn spiegelreflexcamera er nu dagelijks bij om foto’s te maken van de dingen waar ik blij van wordt en deze vervolgens op mijn account te posten. Mocht je benieuwd zijn, klik dan hier.

Toedeloe!

Thesis

Een Jaar High School in Amerika: Our Home

Elke week vertel ik over mijn jaar high school in Amerika. Verleden keer schreef ik over mijn eerste schooldagen. Vandaag vertel ik over het huis, dat heel groot, maar ook heel vies was, en hoe ik daaraan enigszins wist te wennen.
(p.s. De foto’s zijn wat vaag, het zijn namelijk foto’s van foto’s omdat ik deze niet meer digitaal heb en ze al ingeplakt waren)

Home is where the heart is, zeggen ze. En dat is ook wel waar, maar de eerste dagen in Florida had ik totaal niet het gevoel alsof mijn hart ook maar enigszins een sprongetje maakte bij de aanblik van mijn nieuwe thuis. Want het was er echt ontzeeeettend vies! En dat is het nu waarschijnlijk nog.

Via de mail had ik een beschrijving gekregen van het huis van Sandy. Een mooi groot, modern huis, mét zwembad. Ik was natuurlijk door het dolle heen. Eenmaal bij Sandy thuis was er geen woord van gelogen: Vier slaapkamers, een gigantische hal met eetkamertafel, grote keuken, grote woonkamer met nóg een eetkamertafel, zwembad, twee badkamers, een grote garage en op de oprit plek voor maar liefst twee grote Amerikaanse bakken. Alles was groot en ik had in feite niets te klagen.

Foto 05-06-15 09 36 20

Via diezelfde mail had ik ook te horen gekregen dat Sandy geen huisdieren had, maar gelukkig had ze me aan de telefoon al voorbereid op de vijf kleine keffertjes die zij als haar kinderen behandelde. Lucy, Furby, Zoë, Tippy en Sophie stonden al luid blaffend bij de deur toen ik mijn eerste entré maakte in het huis dat van buiten zo mooi leek. Maar binnen? Daar waren de honden duidelijk de baas en dat was te ruiken én te zien. De amoniaklucht sloeg op mijn keel en ’s avonds belde ik mijn moeder huilend op omdat er zelfs vlekken op mijn dekbed zaten. Ik was terecht gekomen in het huis van een viespeuk.

Lees verder

Alle Vakken Blok 3 Gehaald & Thesis Time

Mijn eerste twee blokken op de universiteit verliepen boven verwachting. Ik haalde geen onvoldoendes en zelfs statistiek sloot ik af met een voldoende. Het is inmiddels al bijna 8 weken geleden, maar ik heb nooit echt gevierd dat ik ook alle vakken van mijn derde blok ook zonder onvoldoendes heb afgesloten. Misschien kwam het omdat ik geen zin had in de scriptie die voor de deur stond, misschien wilde ik geen nadruk meer leggen op wat ik wel had gehaald terwijl ik het grootste obstakel nog moest overwinnen. Maar nu mijn scriptie over een paar dagen klaar moet zijn, wil ik toch nog even “vieren” dat ik het dit jaar goed heb gedaan. Of die scriptie nu een mooi cijfer, een karige voldoende of een herkansing oplevert; ik heb het dit jaar echt heel prima gedaan en daar ben ik best een beetje trots op.

Omdat ik midden in de scriptie-flow zit (die flow bereik ik zoals altijd op het laatste moment) vertel ik vandaag waar ik tijdens het schrijven van mijn scriptie tegenaan loop en hoe ik mezelf dit keer probeer te redden van alles wat ik bij mijn hbo-scriptie fout deed. Maar voor ik aan de stress van toen (en een beetje van nu) denk, eerst even deze foto. Meer dan een maand geleden gemaakt omdat ik toch wel heel erg blij was, en nu gedeeld omdat ik nog even wil stilstaan bij mijn goede prestatie van afgelopen jaar. Party hat on! Geen tentamen herkansingen voor mij dit jaar!
Media Studies Lees verder

It Was Never A Dress

Mijn scriptie gaat over de rolmodellen van de huidige feministische golf en omdat ik me steeds meer begin te verdiepen in het feminisme en het ontzettend interessant vind, kocht ik gisteren het feministische maandblad Opzij. Toevallig viel mijn oog op een ontzettend tof plaatje, dat ook stof tot nadenken geeft.

Als je naar een openbaar toilet moet, ben je waarschijnlijk blij dat er iets op de deur kleeft dat aangeeft of de ruimte in kwestie voor jou of je mannelijke soortgenoten bedoeld is. Het voorkomt ongemak, is duidelijker dan een geschreven woord en als klap op de vuurpijl komen we het meisje met het jurkje overal op de wereld tegen waardoor we altijd weten waar we precies wel en niet welkom zijn. Helemaal top geregeld, of niet?

In de ogen van activiste Tania Katan moeten we dat jurkje gewoon wegdenken. Sterker nog, ze noemt het een vrouwencliché en tadaaa: ze heeft ook de oplossing bedacht. Enerzijds vind ik het wat ver gezocht, anderzijds kan ik de humor zeker waarderen.

It was never a dress….
Lees verder om mijn toelichting te lezen.

ItWasNeverADressCampaign Lees verder

Boek: Calm

Mensen die mij kennen weten dat ik alles behalve kalm ben. Ik ben druk, zowel in mijn hoofd als in mijn doen, en ben zelden met één ding tegelijk bezig. Als ik iets leuks aan het doen ben dwalen mijn gedachten steevast af naar dingen die in het verschiet (of verleden) liggen en ik vind het ontzettend lastig dit niet te doen. Eigenlijk zag ik er nooit echt het kwaad van in, maar nu een paar weken terug de diagnose ADHD bij mij is gesteld, ben ik er achter gekomen dat het misschien toch wel heel fijn zou zijn als ik meer rust in mijn hoofd krijg.

Zaterdag was ik met Tim in Amsterdam om te vieren dat we een jaar samen waren. We waren van plan veel te shoppen, maar ik had niet zo’n zin om winkel in winkel uit te gaan en we liepen gewoon lekker rond en gingen af en toe ergens naar binnen. Er is één ding dat ik wél altijd wil kopen: boeken! Ik kocht er maar liefst drie, waaronder Calm. Een mooi boek waar ik vertrouwen in heb. Lees verder om te weten te komen waarom ik dit boek kocht, wat het precies beloofd te doen en wat ik er na twee dagen van denk!
Calm Book

Lees verder