Bijna één jaar samen: Ons verhaal.

April 2014. Ik was smoorverliefd en dat was ik al heel, heel erg lang niet geweest. Sterker nog, ik was er van overtuigd dat ik nooit meer verliefd kon worden. En toen was daar Tim. Maar het kon niet, dacht ik toen nog…

Tim ken ik al heel erg lang. En niet omdat we bij elkaar in de klas zaten of zo iets. Nee, Tim zat bij mijn jongere neefje in de klas sinds de basisschool, ze waren beste vrienden. En hoe raar het ook klinkt, ook toen hij nog echt heel erg jong was vond ik hem altijd al leuk om te zien.

Maar Tim is vijf hele jaren jonger. Vijf jaar en 10 dagen om precies te zijn. Het leek onmogelijk, 17 en 22. Ik vroeg vaak dingen over hem aan mijn neefje en merkte dat ik hem steeds leuker begon te vinden. Maar was dat niet gewoon omdat het allemaal niet “kon” en hij er zo lief uit zag?
Foto 29-05-15 11 29 12

Op de verjaardag van mijn neefje feliciteerde ik iedereen. Er stond een jongen met een pet op het balkon. “Wie is dat?” vroeg ik. Hij stapte in het licht en zei tegelijk zijn naam. En daar was’ie weer. De jongen waar ik zo’n stiekeme crush op had stond vlak voor me. Ik keek in zijn bruine ogen en was verkocht.

Maar hij bleef vijf jaar jonger en hij bleef mij als de grote nicht van zijn beste vriend zien. ’s Nachts deden we balletje wegtrap. Ik voelde me vrij. net een kind en mijn hart bonsde in mijn keel toen we samen een strategie uitdokterden en na een hele omweg bij de bal aankwamen. Ik hoopte zo dat hij zou laten merken dat hij mij ook leuk vond, maar ik merkte helemaal niets.

De week erna was een vriend van mijn neefje en Tim jarig en ik mocht ook komen. Tim zat saggo voor zich uit te staren en ging niet in op mijn pogingen aandacht te trekken. Ik gaf iedereen kabouter- en vlinderkusjes zodat ik dat bij hem ook kon doen en ging op zijn schoot zitten. Maar er gebeurde niets.

De volgende dag was er weer een feestje. Ik was het zat en klom weer snel op zijn schoot. Hij wreef wat over mijn knie, maar dat zag ik eerder als een aardig gebaar dan een move. In zijn hoofd was dit flirten, in mijn hoofd een afwijzing. Ik schreef in mijn dagboek dat het zo kut was. Ik voelde me eindelijk weer verliefd. Verliefder dan ooit. En het zou niet kunnen. Onmogelijke liefde…

Foto 27-07-14 15 58 37

Tot het zondag werd. Yolo was toen nog een welbekende kreet en midden in de nacht zwommen we in een donker meer met een andere vriend van Tim. Toen ik hem thuis bracht stonden we nog wat te praten voor zijn deur. En dat duurde maar, en duurde maar. Totdat ik het helemaal zat was. Ik had al twee uur op mezelf ingepraat en van Tim zijn kant kwam er echt helemaal niets. Hij zat alleen maar op een paaltje. Ik snapte niet waarom hij niet gewoon naar binnen ging.

“Het is nu of nooit” dacht ik. En toen ik hem eenmaal zoende wist ik dat ik de juiste beslissing had genomen. Hij zoende terug en pas uren later ben ik naar huis gegaan, vlak voordat mijn ouders wakker zouden worden en mijn moeder haar auto zou missen.

De dagen erna waren we elke dag samen en het werd al snel duidelijk dat we elkaars hints niet hadden begrepen en we allebei ontzettend verliefd waren. Na twee weken was het allemaal al officieel. Ik wilde gewoon niet meer door andere jongens gezien worden als bereikbaar. Ik wilde van Tim zijn en van niemand anders, en dat is nog steeds zo.

In een jaar kan veel gebeuren en wij hebben ook veel meegemaakt samen, met als fantastisch hoogtepunt samenwonen. Elke dag word ik wakker naast de liefde van mijn leven en stap ik verliefd uit bed met een grote glimlach op mijn gezicht. Het summum van geluk, snurkend naast mij op zijn kussen.

Foto 16-05-15 15 55 48

Morgen is het een jaar geleden dat we verkering kregen. We gaan het goed vieren en ik ben nog steeds smoorverliefd op dat “jochie” met die mooie bruine ogen, die ik langzaam zie veranderen in een knappe jonge man. Van het leeftijdsverschil heb ik echt nog nooit last gehad en hij ook niet. We zijn zo ontzettend verschillend, in echt alle opzichten, maar het lijkt alsof alle eigenschappen die ik tekort kom door hem aangevuld worden en andersom.

Soms moet je een beetje lef hebben. Tim was te verlegen om mij echt te laten merken hoe leuk hij mij vond. Ik dacht dat het niet zou kunnen omdat hij toen nog 17 was en ik 22. We lachen nog vaak om hoe het gelopen is. Ik voel me meer dan compleet met Tim, kan voor het eerst 100% mezelf zijn en ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Dit was ons verhaal. Ik zou er nog uren over kunnen schrijven. Zou het liefst de hele wereld laten weten hoe ontzettend gelukkig ik ben en hoe geweldig het is om dit soort geluk te mogen ervaren. Ik ben dankbaar dat ik Tim in mijn leven heb. Morgen al een heel jaar lang!

Advertenties

3 gedachtes over “Bijna één jaar samen: Ons verhaal.

  1. MY TOUCH OF GOLD zegt:

    Wat een super leuk verhaal om te lezen! Geweldig om zo verliefd te zijn en blijven. Mijn hart maakt ook nog elke dag een sprongetje als ik wakker word naast mijn vriend. Een beter gevoel bestaat niet 😻

    Like

  2. Angelique zegt:

    Nou je gelooft het of niet, maar zelfs na 30 jaar maakt mijn hart nog een sprongetje voor Ozzie. dus je ziet maar het kan raar lopen !! Veel plezier morgen, maak er een feestje van. xxxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s