Een jaar high school in Amerika: Drama Drama Drama

Elke dinsdag vertel ik over mijn jaar high school in Amerika. Verleden keer schreef ik over mijn verjaardag in Amerika. Vandaag ga ik een stukje terug in de tijd en vertel ik over mijn dramatische bezoek aan de school. Ik heb hier helaas maar één foto bij, omdat mijn laptop een keer is gecrasht en ik daarbij heel veel foto’s ben verloren. 

Om 1 uur ’s middags zou er een oriëntatie zijn op school waar ik natuurlijk heen wilde. Ik had Mary-Ellen, de verschrikkelijke vrouw die de coördinator was van alle exchange students in het gebied, een mail gestuurd met een formulier en of ze met mij mee naar de school wilde gaan. Ze had alleen geantwoord op het formulier-gedeelte, dus ik smste haar maar kreeg niks terug. Nou prima, Sandy had gezegd dat het zo’n 10 á 15 minuten lopen was naar school, dus ik dacht oké, ik doe het zelf wel. Ik trok een mooi jurkje aan, deed een leuk make-upje op, gleed mijn poezelige voetjes in mijn hoogste hakken en hop, daar ging ik. Om kwart voor 1 liep ik nog vol goede moed de deur uit. En toen ging het mis.

Schermafbeelding 2015-05-19 om 12.21.57

Saint Cloud High School lag aan een lange, rechte weg die vanaf mijn wijk liep, dus het was niet moeilijk. En toch zag ik nergens een teken van de school. Ik vroeg af en toe de weg aan iemand en ik bleek toch goed te lopen, maar na 15 minuten begon het echt te hozen. Ik was helemaal doorweekt en strompelde op mijn hakken verder. En nog steeds geen school te bekennen. Sandy had me gewaarschuwd voor de Puerto Ricans in Saint Cloud, die waren volgens haar niet te vertrouwen. En natuurlijk stopte er precies zo’n mannetje in een rode auto terwijl ik heel eenzaam door de regen liep. Ik vroeg hem de weg nog, en hij bleef maar zeggen dat hij me wel zou brengen. Gelukkig was ik zelfs toen niet naïef genoeg om in te stappen.

Ik liep verder en het begon alsmaar harder te regenen. Ik zag schoolbussen op een grote parkeerplaats dus dacht dat ik er wel zou zijn. Inmiddels had ik al meer dan een half uur gelopen, maar nog steeds was die hele rotschool nergens te bekennen. Er stopte weer een auto en ik wilde de weg vragen, maar midden in mijn verhaal begon ik te janken. Ik voelde me zo ellendig en alleen! Met horten en stoten kwam mijn verhaal eruit en de half bejaarde bestuurder bood me een lift aan. Ik wist ook wel dat het ontzettend stom was, maar ik ging op mijn intuïtie af en stapte in.

De man was echt ontzettend aardig. Hij vertelde dat zijn kleinzoon ook op mijn school zat en maakte me rustig. Hij zette me netjes bij de school af en werd op die manier mijn redder in nood. De oriëntatie was al een half uur bezig  (ik had er dus drie kwartier over gedaan en toen was ik nog niet bij de school), dus ik was ontzettend kwaad op Sandy die mij had wijsgemaakt dat het een kwartiertje lopen was.

Ik zat nat en triest op een bankje te wachten en had geen idee wat ik moest doen. Gelukkig kwam een meisje uitleggen hoe de formulieren ingevuld moesten worden en ze gaf me zelfs haar telefoonnummer voor als ik niet meer thuis zou komen. Vervolgens kwam er een lerares bij me en toen bleek dat ik niet eens ingeschreven stond. Nog meer paniek, maar het kwam al snel allemaal goed. Die lerares was ook ontzettend aardig, en zo had ik al drie aardige Amerikanen op één dag in the pocket. Ik was een hele bezienswaardigheid en iedereen moest het verhaal horen over de verzopen Dutch girl die op haar hakken naar de school was gebanjerd en uiteindelijk door een wildvreemde was afgezet. Ik werd zelfs aan de directrice voorgesteld, ook al zo’n aardig mens. Mijn tante kwam me gelukkig ophalen en thuis bleek dat Sandy vergeten was dat ik geen sms-bundel had en dat Mary-Ellen het smsje dus nooit had ontvangen. Mijn eerste drama was binnen en ik had eindelijk iets meegemaakt.

Verleden keer vertelde ik dat ik op mijn verjaardag weer een bezoek aan de school bracht, dit keer om mijn vakken te kiezen. Ik kreeg mijn docenten te zien (aardige mensen) en de lokalen (10 gebouwtjes verspreid over het terrein, heel anders dan in Nederland). Ik wilde heel graag een senior zijn omdat ik thuis natuurlijk al was geslaagd en ik het een beetje vreemd vond om dan eigenlijk een klas lager te komen. Het bleek niet te mogen, maar omdat ik de keer daarvoor met mijn natte, opgetutte verschijning nogal wat indruk had gemaakt werd er voor mij een uitzondering gemaakt. Jeeeej!

Mijn rooster werd als volgt:
Eerste uur: Creative Writing
Tweede uur: Anatomy & Physiology Honor
Derde uur: Micro economy Advance
Vierde uur: Geometrics Honor
Vijfde uur: Drama
Lunch:
Zesde uur: English Literature Advance
Zevende uur: Government Advance

Dat rooster was net zo zwaar als het klinkt. Vijf uur les voordat ik eindelijk iets kon eten. En dan begon mijn eerste les ook nog eens om 7:23!!!!!!!! Ik had elke dag tot 14:30 school, behalve op woensdag, dan hadden we een verkort rooster en waren we een uurtje eerder uit.

Die vakken kiezen was een beetje natte vingerwerk. De aardige lerares legde uit dat je normale vakken hebt, dan de honor vakken (iets moeilijker) en dan nog AP vakken. Die AP vakken waren niet voor iedereen want het waren echte college classes; alleen voor de mensen die echt graag wilden studeren en goede cijfers haalden. Als de AP vakken gehaald waren, zou men vrijstelling voor die vakken krijgen op de vervolgopleiding. Aangezien ik toch niet mocht afstuderen koos ik gewoon wat ik leuk vond, en daar bleken dus drie AP vakken en 2 Honor vakken bij te zitten.

“Lijstje van dingen die merkwaardig waren”:

  1. Als iemand op onze huistelefoon belde namen we niet op. Het kon namelijk wel iemand van de creditcard maatschappij zijn, waar Sandy dus schulden had. We konden wel opnemen terwijl iemand de voicemail insprak, dus als aunt Cindy belde (minimaal één keer per dag een uur) hoorde je eerst “San? Britt?? Helloooo?? Pick up!! Pick up the phoneeeee!!”.
  2. Amerikanen dragen geen gordel. Ze hebben zelfs speciale losse gordelstukjes die ze in dat ding steken zodat het gordelalarm niet blijft afgaan. En ze rijden heel eng. Bellen, eten, drinken, roken, en dan alles tegelijk.
  3. De drive-in bij de Mac kende ik al, maar in Amerika kun je zelfs vanuit je auto pinnen bij de bank.
  4. Ik begon de hondjes extreem vaak op een dag uit te laten, zodat ze wat minder in huis zouden plassen en poepen, en dat werkte. godzijdank.

Volgende keer vertel ik over mijn eerste schooldagen. Iedereen was heel aardig, en toch voelde ik me ontzettend alleen.

Lees ook de andere stukjes over mijn jaar in Amerika:
Deel 1: The decision
Deel 2: The host family 
Deel 3: Goodbye
Deel 4: The arrival
Deel 5: First days
Deel 6: Poop, ants and lizards
Deel 7: Birthday Girl!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s