Een jaar high school in Amerika: Poop, ants and lizards

Elke dinsdag vertel ik over mijn jaar high school in Amerika. Verleden week schreef ik over mijn eerste dagen in Amerika. Dit is het nasty vervolg op die dagen.
p.s. Ik heb via mijn toenmalige blog een aantal foto’s teruggevonden, dus ik zal ook bij de vorige blogs foto’s plaatsen. Ik ben hier echt heel blij mee, want doordat mijn Macbook ooit is gecrasht ben ik heel veel foto’s van mijn Amerika-avontuur kwijt. 

Mijn eerste dagen in Amerika bestonden uit veel nieuwe indrukken, maar ik was ook meteen ziek door de airco’s in combinatie met het warme weer. Omdat ik heel graag mijn kamer wou luchten, schoof ik mijn raam open en ik schrok me dood toen er een hagedisje door het hor mijn kamer in wou kruipen. Sandy zei dat het niet erg was en dat de honden ze graag achterna gingen, maar dat vond ik zielig. Helaas kwam ik er na een tijdje achter dat ik in een reflex een hagedis had geplet met mijn raam, maar niemand kon er verder om treuren want hagedissen waren er in overvloed.
LizardEen andere keer kwam ik er achter dat niet alleen de hagedissen nieuw voor mij waren, maar ook beestjes genaamd sugar ants. Ik ben niet echt bang voor veel dieren, maar heel veel kleine beestjes bij elkaar is niets voor mij. Ik had een zak chips op mijn bed laten liggen en tot mijn grote verbazing liep er een spoor door mijn kamer van miertjes. Honderden superkleine miertjes. Gadverdamme! Ik leerde dus al snel dat je echt niets open kunt laten staan in een warme staat als Florida.

Om toch nog maar even bij de dieren te blijven; op mijn vijfde dag werd ik wakker, deed ik mijn slaapkamerdeur open en wachtte er een gigantische verrassing op mij. Zoals ik verleden keer al zei liet Sandy de vijf hondjes slechts twee keer per dag uit, en de rest van de dag deden ze hun behoeften in huis. Sterker nog, één van de honden deed liever zijn behoeften voor mijn deur dan in het gras. De grote verrassing was bruin en stonk heel erg. Het huis van Sandy rook sowieso ontzettend vies. Een soort ammoniaklucht die op je longen en neus slaat. Ik ruik het weer als ik er alleen al aan denk.

Foto 14-04-15 11 49 45

De school waar ik naartoe zou gaan lag in Osceola County en daar hadden ze net een jaar voordat ik kwam een zogenaamde dress code ingesteld. Ik was dus verplicht om in een bepaalde stijl naar school te gaan, verschrikkelijk! Rokjes mochten wel maar mochten niet onder je vingers vandaan komen bij gestrekte armen. Open schoenen mochten ook maar altijd met een bandje aan de achterkant. En qua shirts droegen we polo’s of een blouse in de schoolkleuren. T-shirts waren uit den boze, want alles moest een kraagje hebben. Ik zeg eerlijk: ik heb een traantje gelaten om deze verschrikkelijke dress code.

Om naar school te mogen moest ik een health check ondergaan, maar ik was ontzettend gezond dus dat was verder geen probleem. Toch keek de dokter ook even naar mijn oren en mijn keel omdat ik me al een paar dagen niet lekker voelde. Met behulp van een tekening legde de beste man mij uit wat er allemaal wel niet mis met me was. Na een paar minuten haakte ik af, want als nuchter Hollands meisje geloof je echt niet dat je keelontsteking kan resulteren in de dood en dat je wel drie soorten medicijnen nodig hebt om je griepje en zere keel de das om te doen. Ik haalde dus alleen de antibiotica medicijnen op, en ook daar merkte ik weer dat alles in Amerika overdreven was. Ik Nederland kreeg ik altijd een kuurtje voor drie dagen, maar in Florida werd er van me verwacht dat ik tien dagen lang twee enorme pillen slikte. Ik heb Amerikanen om onder andere deze reden nooit helemaal serieus kunnen nemen.

De volgende dag was ik helemaal alleen en ik had geen idee waar Sandy was. Ik zat helemaal opgemaakt en aangekleed klaar om naar school te gaan waar ik mijn vakken zou uitzoeken, maar het huis was leeg. Zelfs de vijf keffertjes waren verdwenen. De heimwee kwam weer op en ik begon een afkruiskalender voor de rest van het jaar te maken, waar ik op bijhield welke leuke dingen er op het programma stonden. Ik was nog steeds niet ingeschreven op school en wist niet hoe ik de rest van de vakantie zou overleven op deze manier. Momenten als deze (aangekleed en opgemaakt wachten tot Sandy eindelijk besloot haar afspraken na te komen) heb ik nog heel vaak gehad, maar ik werd er ook harder door.

Foto 14-04-15 11 48 53

Met de afkruiskalender aan de muur besloot ik dat het tijd was om niet langer verdrietig te zijn en me proberen niet meer te vervelen, want met de verveling kwam de heimwee en dat was zonde van mijn tijd! Wel was er het besef dat ik over vier dagen al jarig zou zijn, Sandy die dag zou moeten werken en ik nog helemaal geen vrienden had om uit te nodigen. Kortom: mijn verjaardag zou een trieste bedoening worden. En hoe die dag uiteindelijk verliep? Dat lees je volgende keer 😉

“Lijstje van dingen die merkwaardig waren”:

  1. Hoe groot een parkeerplaats ook was, Sandy moest en zou vooraan staan. Soms reden we wel tien minuten rondjes…
  2. We hadden gratis internet. Dat zei Sandy tenminste. Gratis internet voor iedereen. Wauw!
  3. Frosting en icing. Ik had er nog nooit van gehoord maar het is verrukkelijk. Vooral icing. Zoet en het zit op vrijwel alle cupcakes en taarten in Amerika.
  4. Het water uit de kraan smaakte naar chloor.
  5. Ik stelde een “dieet” voor Sandy en mij op (voor Sandy dus) in mijn beste Engels en daar hebben we ons precies nul dagen aan gehouden.

Lees ook de andere stukjes over mijn jaar in Amerika:
Deel 1: The decision
Deel 2: The host family 
Deel 3: Goodbye
Deel 4: The arrival
Deel 5: First days 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s