Weeds

WEEDS (Season 4)

Iedereen houdt van series. Toch? Ik ken bijna niemand die het niet leuk vindt om een serie te volgen. Behalve mijn ouders dan, want zij hebben er echt een hekel aan. Maar zij snappen Netflix dan ook niet en denken dat je voor het volgen van een serie op een bepaalde tijd voor de buis moet zitten. Ik ben in ieder geval Peter enorm dankbaar dat ik zijn Netflix-account mag gebruiken en wil mij geen leven zonder voorstellen. Ik kijk altijd een aantal series door elkaar, en op dit moment is Weeds één van mijn favorieten! Waar het over gaat? Je hoeft niet eens zoveel fantasie te hebben om dat door te krijgen, de titel nog eens lezen volstaat.

Ik houd van series met veel diepgang, maar ik kijk ook altijd graag sitcoms. Sex and the City, Modern Family, New Girl, Cougar Town… Stuk voor stuk fijne afleveringen die niet zo lang duren en waarbij ik me niet vol hoef te concentreren. Nu heb ik een schriftje waarin ik beschrijvingen van allerlei series, films en documentaires plak die ik uit de Linda. heb geknipt. Op inspiratieloze momenten pak ik die erbij en kies ik iets leuks uit. En op een dag was Weeds de gelukkige.

Weeds gaat over Nancy (Mary-Louise Parker), wiens man is overleden. Samen met haar slimme zoontje Shane en knappe maar niet bijster intelligente zoon Silas blijft ze achter. Ze heeft geen baan en besluit de groene business in te gaan om zo een extraatje te verdienen. Ik ben erg slecht in het beschrijven van iets zonder de clou te vertellen, dus ik houd het lekker kort. De serie is grappig en zit vol zwarte humor (waarmee ik dus niet op de grappen van donkere mensen doel, maar op leedvermaak en droge, spottende dialogen). Seizoen 1 was oké, seizoen 2 leuk, maar inmiddels ben ik aangekomen bij seizoen 3 (er zijn maarliefst 8 seizoenen) en wil ik niet stoppen met kijken. Bijna niemand in de serie is echt aardig voor elkaar en er kan vrijwel niets normaal gaan. Er komen zware onderwerpen aan bod, maar door de korte afleveringen (ongeveer 25 minuten) blijft het allemaal lekker luchtig. De personages in Weeds zijn heerlijk divers: Gangsters, corrupte Mexicanen, huisvrouwen, een man met geamputeerde tenen, een moeder die haar dochter haat…

Seizoen 1 kwam uit in 2005 en dat maakt dat de serie dus wel ietsjes ouder is, maar daar heb ik totaal geen last van. Wat wel op het randje van mijn zenuwen werkt is de theme song. Ik geloof dat meer mensen gek werden van het lange, irritante liedje, want vanaf seizoen 2 wordt het iedere aflevering door iemand anders gezongen. Leuk geprobeerd, maar ik spoel gewoon lekker door. De tekst van het nummer vind ik overigens wel goed.

Weeds is lekker makkelijk om te volgen. Ik kijk het zelf als ik even pauze heb van het leren, vlak voor ik ga slapen en iedere ochtend tijdens mijn ochtendritueel. Ik zou zeggen; probeer het uit en kijk in ieder geval verder dan seizoen 1!

Hier nog een couplet uit het zeer vervelende liedje:

“Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ricky tacky,
Little boxes on the hill
side,
Little boxes all the same.
There’s a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they’re all made out of ricky tacky 
And they all look just the same.”
(Malvina Reynolds, 1962)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s